Afscheid S. Kools - Van Ambachtsschool tot O.R.S Lek en Linge

Ga naar de inhoud

Afscheid S. Kools

Da Vinci S.G. 1985-1995
Simon Kools neemt afscheid van Da Vinci

"Met deze leerlingen heb je goud in je handen"
door Pauline Zwart

Toen hij dertien was, in 1947, wilde hij kunstsmid worden, hij zat op de ambachtsschool. Achtentwintig jaar later werd hij directeur van een soortgelijke school: de Da Vinci Scholengemeenschap in Culemborg. Simon Kools geeft inmiddels bijna twintig jaar leiding aan deze school voor voorbereidend beroepsonderwijs. Een mooi moment om te stoppen, vindt hij. Op 31 maart neemt hij afscheid.
"Ik heb destijds bewust gekozen voor het beroepsonderwijs", vertelt Kools. "Ik vind het nog steeds een heel belangrijke vorm van onderwijs voor een groot aantal jongeren. Mijn diepste wortels liggen bij de mensen die met de handen hun geld verdienen. Zij vormen de ruggengraat van onze samen¬leving. Als je bijvoorbeeld bij de supermarkt een stuk kaas meeneemt, sta je er niet bij stil dat er een wereld van organi¬satie en transport aan te pas is gekomen om dat stuk kaas op die plank te krijgen. Leerlingen van onze afdeling Transport en Logistiek worden voorbereid op een baan binnen dit gebied".

Waardering
"Helaas lijkt de waardering voor het beroepsonderwijs steeds minder te worden", ver¬volgt Kools. "Ik vind dat vreselijk, want dat is het ontken¬nen van menselijke waarden. Als hun keukenvloer onder water staat, waarderen veel men-sen pas de loodgieter. En wat zijn ze opeens blij met de mon¬teur als ze met pech langs de kant van de weg staan".
Het blijkt dat steeds meer kinderen naar mavo, havo of vwo gaan. Vaak omdat hun ouders denken dat ze met deze vorm van onderwijs meer kansen hebben of, in het ergste geval, dat het hen meer 'status' geeft. "Op zo'n manier vervreemden mensen van zichzelf", reageert Kools. "Jongeren moeten een vak kiezen waarin ze zich thuis- voelen. Iets leren waar ze goed in zijn.. Het, is begrijpelijk dat mensen tegenwoordig zo vaak balen van hun werk. Hebben ze wel de juiste keuze gemaakt? Het valt me de laatste tijd dan ook vaak op hoeveel mensen bijna jaloers reageren als ze ho¬ren dat ik met de vut ga. Ze zijn dan 45 jaar en willen. niets lie¬ver dan stoppen met hun werk. Ze oefenen kennelijk een beroep uit waar ze niet achterstaan".

Goud
Dat is bij Simon Kools bepaald niet het geval. Het onderwijs zit hem in 't bloed, naar zijn zeggen. Ondanks dat zijn baas hem voor gek verklaarde, zegde hij midden jaren zestig zijn baan op. Hij werkte als vlieg¬tuigconstructeur bij Fokker en studeerde daarnaast in de avonduren voor een bevoegd¬heid in het onderwijs. Op een school in Bergen op Zoom vond hij zijn eerste baan als leraar. "Al na vier jaar werd ik daar plaatsvervangend directeur. Dat was natuurlijk heel fijn, maar toch heb ik het les¬geven altijd erg leuk gevonden. Het directe contact met leerlingen vind ik heel belangrijk. Als directeur mis ik, dat wel eens. Achter een bureau zitten is niks voor mij. Ik hou er dan ook van om door de school te lopen. In de pauze met de leerlingen een praatje te maken. Dat is het mooiste van mijn werk: bezig te zijn met de vor¬ming van kinderen, die overi¬gens ems later moeten verzorgen. Je hebt dus eigenlijk goud in je handen".
Door het onderwijs is het de laatste jaren een storm van veranderingen gegaan. Hoe heeft hij dat ervaren? "Ondanks dat het veel tijd en energie kost, kunnen vernieuwende maatre¬gelen veel goeds opleveren. Ik
stond daar wel open voor, we waren tenslotte één van de eerste scholen die de ideeën van de basisvorming in praktijk brachten. Maar soms is het teleurstellend om te zien hoe wei¬nig resultaten er zichtbaar zijn, ondanks al die nieuwe wetten en regelgevingen. De mensen die werkzaam zijn in het onderwijs zijn zo langzamerhand murw geslagen door al die vernieuwingen, waar nog steeds geen einde aan lijkt te komen. In dat opzicht ben ik er niet rouwig om dat ik stop".
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, want hoewel hij wel eens vond dat 'ze. de pip konden krijgen in het onderwijs', laat het hem in de toekomst toch niet los: "Met een aantal mensen van het school¬bestuur heb ik een stichting opgericht, waarin ik na mijn afscheid actief zal zijn. Ondanks de naam, Da Vinci, staat het helemaal los van de school. Het is een stichting ter bevordering van het functionele onderwijs. Functioneel in de zin van praktisch. Het onderwijs wordt na¬melijk steeds abstracter en de concrete, praktische dingen worden minder beloond. Onze stichting wil die kant van onderwijs juist stimuleren door bijvoorbeeld prijzen in te stellen. Voor de beste schoolkrant van Culemborg of voor het mooiste werkstuk wat is gemaakt bij Kunstzinnige Vorming. Tevens willen we het beroepsonderwijs toegankelijker maken door een financiële hindernis weg te nemen, in de vorm van een tegemoetkoming in de studiekosten. Deze zijn namelijk iets hoger in verband met de aanschaf van bijvoorbeeld werkkleding en materialen".
Simon Kools gaat dan wel met de vut, maar dat betekent niet r dat hij veel zal uitslapen of op zijn lauweren zal rusten. "Ik zie deze periode ook weer als een uitdaging", zegt hij. "Behalve mijn werk voor eerder genoemde stichting, wil ik ook meer gaan schilderen, tekenen en schrijven. Actief zal ik blijven, want als ik niks ga doen, komt mijn ware aard naar boven: ik ben eigenlijk een beetje lui".


Simon Kools neemt afscheid van de Da Vinci Scholengemeenschap: "Mijn diepste wortels liggen bij de mensen die met de handen hun geld verdienen". (Foto William Hoogteyling)

In Extra Nieuws 29 maart 1995


Terug naar de inhoud